عجب دنیایی شده ...
کوچه ها را بلد شدم... مغازه ها را ...
و رنگ چراغ قرمزها... حتی جدول ضرب را ...
و دیگر در راه هیچ مدرسه ای گم نمیشوم ..!!
اما گاهی میان آدم ها گم میشوم ...
آدم ها را بلد نیستم هنوز ...
هیج وقت آرزو نکن دنیا مال تو باشه
آرزو کن کسی که دنیای توست مال کسی نباشه
اَگــــَر میدآنی دَر دُنیـآ کــَســی هست که بـآ دیدَنــَـش ...
رَنگ رُخســـآرَت تغیــــیر میکنــَد،
و صــِدای قــَـلبـَت اَبرویـــَت رابه تـــآراج میبــَرد،
مــهـم نیــست که او مــآل تــــو بــآشــَد …
مــهــِم این است که فـــَقــَط بـــــآشـَد،
زِندگـــی کــُند،
لــِــذَت ببرَد ...
و نــَفــَس بـــکشـد...
چه دنیای عجیبی است
همه میگویند،حرف دلت را بزن
اما هر وقت حرف دلم را زدم ، دل همه را زدم !!
چه دنیای ساکتی …
دیگر صدای تپش قلبها
غوغا نمیکند …
بی گمان همه شکسته اند …
